> อย่าฝืนใจรัก ถ้ามันไม่ใช่...ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะคบใครสักคนเพียงเพราะอยากจะมีใครสักคน 
	> อย่าเปลี่ยนตัวเองเพียงเพื่อให้เขามารัก เพราะจะทำได้ไม่นาน 
	> วันหนึ่งคุณจะรู้สึกเหนื่อยเพราะความรักที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง 
	> อย่าหลงในรสชาติของความรักเสียจนลืมชีวิตประจำวันของตัวเอง หรือสูญเสียความเป็นส่วนตัว 
 
	> คนที่พร้อมจะอยู่กับคุณ โดยที่คุณไม่ต้องเปลี่ยนแปลงอะไรในชีวิตเลย 
	> คนที่พร้อมจะเดินหน้าเมื่อคุณเดินหน้า 
	> คนที่พร้อมจะถอยหลังไปกับคุณ 
	> คนที่ไม่ยอมให้คุณเดินตามหลัง...ขอเพียงเดินเคียงข้างกัน 
	> คนที่ไม่บังคับให้คุณทำอะไรในแบบที่คุณไม่ชอบ 
	> คนที่ไว้ใจ ให้อภัย ให้โอกาส ซื่อสัตย์และให้เกียรติคุณ 
	> ...นั่นแหละ คือคนที่รักคุณจริง... 
  	> จงถนอมคนเหล่านี้ไว้ อย่าปล่อยให้เขาไปจากคุณ เพราะคุณจะเสียใจ 
	> หากเขาเปลี่ยนไปหยิบยื่นความโชคดี ที่ควรจะเป็นของคุณไปให้คนอื่น 

	> คนที่รักคนที่เปลือกนอกมีอยู่เยอะเหลือเกิน 
	> ชีวิตคนคนหนึ่ง จะมีคนที่รักคุณจริงผ่านมาสักกี่คน 
	> ใครที่บอกว่ารักคุณ แล้วพยายามเปลี่ยนคุณ  ดึงคุณให้เดินตามทางของเขา 
	> เขาไม่ได้รักคุณจริงหรอก...เขารักตัวเอง 

	> จงเชื่อในพรหมลิขิต 
	> จงเชื่อในเหตุการณ์ที่นำพาความรักมาให้ 
	> อย่าบอกว่าไม่รัก  ถ้าไม่สามารถสบตาเขาอย่างบริสุทธิ์ใจได้ 
	> อย่าบอกว่ารัก ถ้าคุณไม่รู้สึกวูบวาบเวลาอยู่ใกล้ ๆ 
	> อย่าบอกว่าไม่คิดถึง ถ้าหัวใจไม่อาจลืม 
	> อย่าบอกว่าคิดถึง ถ้าเพิ่งจากกันไม่ถึง 1 นาที 

	> อย่าปล่อยให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราหลุดลอยไป 
	> ลองคุยกันมากขึ้น รับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่ายด้วยใจ 
	> จะทำให้เรารู้ว่าเราโชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้รู้จักความรัก 
	> อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งมีน้ำตา ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งกำลังร้องไห้ 
	> อย่าปล่อยให้ใครคนใดคนหนึ่งพูด ทั้งๆ ที่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการฟัง 
  
	> ความรักต้องมาจากความรู้สึกของคนสองคน 
	> อย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งหยิบยื่น 
	> แต่อีกคนหนึ่งไม่ต้องการ 
 
	> ความรักเป็นเพียงสายใยบาง ๆ ที่มันถูกหล่อหลอมขึ้นจากความรู้สึกต่าง ๆ 
	> ทั้งความอาทร ห่วงใย ห่วงหา คิดถึง 
	> ความอดทนจะทำให้อุปสรรคต่าง ๆ ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี 
	> ความพยายามจะทำให้เราสองคนยังอยู่ 
	> ความไว้ใจจะทำให้ความรักของเรามั่นคง 
	> ความเสมอต้น...และเสมอปลาย จะทำให้ความรักของเราสวยงาม 
	> และสุดท้ายความรัก ก็จะก่อตัวขึ้นเป็นความผูกพัน 
	> สิ่งเหล่านี้จะทำให้สายใยบาง ๆ ของความรัก 
	> กลายเป็นเชือกเส้นหนาที่ผูกคนสองคนไว้ด้วยกัน 
	> มันจะเป็นเชือกที่มัดเราไว้ด้วยกัน 
	> เป็นเชือกที่ทำให้เราไม่อึดอัด 
	> และเราจะไม่ดิ้นรน... ที่จะพยายามหลุดออกจากเชือกเส้นนี้ 

	> เมื่อได้เจอความรักที่ดีแล้ว 
	> จงทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว 
	> อย่าปล่อยให้เขาโดดเดี่ยว 
	> อย่าปล่อยให้เขาเดียวดาย 
	> คิดถึงสิ่งดี ๆ ที่เราเคยมีกัน 
	> อย่าลืมวันแรก ๆ ที่เรารู้สึกกับคน ๆ นี้ 
	> เขาเป็นคนที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเรา 
	> พยายามรักษาเขาไว้ 
	> เพราะเมื่อเขาหลุดลอยไปแล้ว 
	> เราจะไม่สามารถเรียกความรู้สึกต่าง ๆ กลับมาได้อีก 
	> เหมือนเวลาที่ไม่สามารถย้อนเดินกลับ 

	> ทำปัจจุบันให้ดีที่สุด 
	> เพราะอดีตแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว 
	> อย่าทิ้งหัวใจของคุณไว้กับอดีต 
	> อย่าคิดว่าอดีตไม่มีวันหวนคืน 
	> อย่าคิดว่าไม่มีพรุ่งนี้ 
	> อย่าลืมบทเรียนของเมื่อวาน 
	> ทุกชีวิตยังมีความหวังอยู่เสมอ 
	> จงปล่อยให้ชีวิตดำเนินต่อไป... 

	> วันหนึ่งถ้าชีวิตหวนคืนมาสู่ทางสายเก่า.. ที่เคยทำให้คุณมีความสุข 
	> ระหว่างเดินทางในแต่ละก้าว.. จงอย่าเดินเลี่ยงมันไปอีก 
	> เพราะน้อยนักที่ถนนสายเดิมยังคงสภาพ  เพื่อรอให้คุณเดินย้อนกลับมา... 
	> ลองเดินต่อไปสิ.. 
	> บางทีคุณอาจจะเจอจุดหมายที่คุณค้นหามาตลอดชีวิต 
	> ในเส้นทางที่คุณเคยเดินเลี่ยงมันไปก็ได้...